کنیا وقله معروفش(قله کنیا)
زبان رسمی ‌سواحلی رسمی انگلیسی, جهان گردی ,جهانگردی ,دیدنی های جهان ,دیدنی های کنیا وقله معروفش ,جاذبه های کنیا وقله معروفش ,مراکز گردشگری کنیا وقله معروف

کنیا وقله معروفش(قله کنیا)

پایتخت: نایروبی
 زبان رسمی: ‌سواحلی (رسمی) ، انگلیسی ، کیکویو (21%) ، لوهیا (14%) ، لوئو (11%) ، کامبا (11%) .
نوع حکومت: جمهوری
 واحد پول: شیلینگ کنیا(Kenuan shilling)...
 

مذهب: کاتولیک رومی (27%) ، کلیساهای مختلف پروتستان (19%) ، آنیمیست (19%) ، اسلام سنی (6%)
امید طول عمر: 56سال
 رشد سالانه جمعیت: 1.14%درصد (July 2004 est.)
جمعیت: 32.021.856نفر (July 2004 est.)

جغرافیای کشور کنیا
شیبهای تند دره ریفت ارتفاعات مرکز کنیا را که از شمال تا جنوب امتداد دارد تقسیم می کند . فلاتها در غرب تا دریاچه ویکتوریا و در شرق تا زمینهای پست ساحلی گسترده است .  رودهای مهم : تانا ، آمبا ، آتی .  بلندترین نقطه : قله‌ی کنیا ، 5199 متر .  آب و هوا‌: مناطق ساحلی آب و هوای مرطوب داغ و استوایی دارد . در ارتفاعات – که خنک تر است – میزان بارندگی بالاست . شمال کشور کم آب و بسیار داغ است .
شهرهای مهم: مومباسا, کیسومو, ناکورو
مساحت: 582.650 کیلومتر مربع
خط ساحلی: 536کیلومتر
مختصات جغرافیایی: 1 درجه شمالی و 38 درجه شرقی

حکومت
رئیس جمهور و 188 عضو مجمع ملی 202 نفره ، هر پنج سال با رأی تمامی افراد بالغ انتخاب می شوند. 14 عضو دیگر مجمع ملی ، معاون رئیس جمهور و وزرای کابینه را رئیس جمهور انتصاب می کند .  احزاب عمده سیاسی عبارتند از : • حزب اتحاد ملی افریقایی کنیا (KANU ؛ تنها حزب قانونی سابق) • مجمع احیای دموکراسی کنیا • مجمع احیای دموکراسی آسیلی • حزب دموکرات .
عضویت: سازمان ملل متحد ، سازمان وحدت افریقا ، جامعه‌ی کشورهای مشترک المنافع

تاریخ معاصر
در 1895 ، بریتانیا با توسل به زور مردم این منطقه را تحت حکومت خود در آورد و «تحت الحمایه‌ی شرق افریقا» را به وجود آورد که در 1920 تبدیل به مستعمره‌ی کنیا شد . اسکان سفید پوستان در ارتفاعات باعث انزجار شدید افریقاییها – به ویژه کیکویو – هایی شد که زمین شان غصب شده بود . تبعیض نژادی و تعدی به آداب و رسوم افریقایی نیز ایجاد نارضایتی کرد . در دهه‌ی 1920 ، جنبش های سیاهپوستان معترض ظهور یافت ، و پس از جنگ جهانی دوم به شکل ملی گرایی در آمد . از دهه‌ی 1920 ، رهبر سیاهپوستان معترض جومو کنیاتا (حدود 1893 تا 1978) بود ، که در 1947 اولین رئیس اتحادیه‌ی افریقایی کنیا شد . وقتی قیام مسلحانه گروه مائو مائو – که عمدتاً متشکل از مردم کیکویو بود – در گرفت (1952 تا 1956) ، کنیاتا را مسؤول شناختند و بر اساس شواهد مشکوک به زندان انداختند (1953 تا 1961) . بریتانیاییها پس از سرکوب خونین قیام مائو مائو ، با کنیاتا و دیگر ملی گرایان افریقایی وارد مذاکره شدند . استقلال ، تحت حاکمیت حزب کانو ، در 1963 به دست آمد . کنیا تا با میانه روی در رهبری و اتخاذ سیاستهای سرمایه داری پشتیبانی بریتانیا و قدر دانی سفید پوستان مقیم را کسب کرد . دانیل آراپ موی ، جانشین کنیاتا ، سیاستهای او را دنبال کرد ، ولی به دنبال کودتای نظامی نافرجامی در 1982 محدودیتهای بسیاری بر فعالیت سیاسی اعمال شد . مبارزه برای پایان دادن به حکومت تک حزبی شامل تظاهرات خشونت آمیز در 1990 بود . انتخابات چند حزبی در 1993 برگذار شد .

دفاع
کل نیروهای مسلح : 23.600 (1991) . به علاوه‌ی 4.000 پلیس شبه نظامی . خدمت سربازی : ندارد .

آموزش
میزان با سوادی : 69% . سنین تحصیل اجباری : آموزش در کلیه‌ی سطوح موجود است ولی اجباری نیست . تعداد دانشگاه : 4 دانشگاه به علاوه‌ی 1 کالج دانشگاهی .

اقتصاد
بیش از 75% نیروی کار در بخش کشاورزی اشتغال دارد . محصولات عمده شامل گندم و ذرت برای مصرف داخلی ، و چای ، قهوه ، الیاف طبیعی ، نیشکر و پنبه برای صادرات است . گاوهای گوشتی به تعداد زیاد پرورش داده می شوند ، و کنیا یکی از معدود کشورهای افریقایی است که صنعت لبنی مهمی دارد . صنعت توریسم منبع مهمی برای درآمد ارز خارجی است
ویرایش و تلخیص:آکاایران

منبع : بخش جهانگردی آکاایران
برچسب :